پای من جوونیتو هدر نکن دلبر من

باخت من کافیه تو دیگه به پای من نباز

توی قلب مهربونت واسه من خونه نساز

من بازنده رو خوب ببین برو تنهام بذار

من یه پاییزیم و ولی تو چی گل بهار

دل به کی بستی عزیزم ؟؟؟ به من بی کس و کار

قدر دنیاررو بدون لحظه هاشو حروم نکن

بروو دوروز دنیارو با من تموم نکن

من و باز با اشکای قشنگت روبرو نکن

آخه من خودم ته راهو دیدم سیاهیه

آخر این همه عشق و عاشقی تباهیه

انگاری تو تنگ این دنیا جای یه ماهیه

دلیل اینکه آرومم امید لمس دستاته

همین لبخند پنهانی کنار لحن گیراته

دلیل اینکه تنهایی همین دستای تنهامه

 همین دنیای تاریکم همین تردید چشمامه

 شبیه حس پژمردن دچار شک و بیرنگی

من آرومم تو تنهایی حقیقت داره دلتنگی

هنوزم می شه عاشق شد هنوزم حال من خوبه

ببین دنیا پر از رنگه هنوزم عشق محبوبه

تو دلگیری نمی دونی چه رویایی به من دادی

 اگه فکر می کنی سردم  برو رد شو تو آزادی

 نمی دونی چقدر سخته تو پشت نبض دیواری

 نمی دونم تو این روزا چه احساسی به من داری

 شبیه حس پژمردن دچار شک و بیرنگی

من آرومم تو تنهایی حقیقت داره دلتنگی

هنوزم میشه عاشق شد هنوزم حال من خوبه

 ببین دنیا پر از رنگه هنوزم عشق محبوبه

نه اینکه سرد و مغرورم نه اینکه دور از احساسم

 بذار دست دلم باز شه بذار رویا رو بشناسم

 تموم شهر خوابیدن من از فکر تو بیدارم

یه روز می فهمی از چشمام چه احساسی به تو دارم

چه بسازی چه نسازی دل من کوکه با سازت

همه ی اوج غرورم سهم قلب بی نیازت

 حال من خوبه با عشقت گرچه دورم از وصالت

واسه من کافیه رویات واسه من بسه خیالت

آرزوم بودن کنارت حتی یک لحظه تو خوابت

چه بپرسی چه نپرسی چشم من پر از جوابت

جاتو هیچکس نمی گیره تو این قلب حقیرم

 اگه باشم توی قلبت بدون از خوشی می میرم

چه بری تنهام بذاری چه بمونی تو کنارم

 عاشقانه هات باهامه من به قصه هات دچارم

آرزوم، بودن کنارت حتی یک لحظه تو خوابت

چه بپرسی چه نپرسی چشم من پر از جوابت

نذار باور کنم تنهای تنهام

 نمی خوام با کسی غیر از تو باشم

می خوام از خوابی که لحظه اش یه ساله

برای دیدن روی تو پا شم

اگه تو باشی و دنیا نباشه

 میشه با تو همه دنیارو حس کرد

 همه دنیا بیان و تو نباشی

دلم دق می کنه با این همه درد

تموم زندگیمو زیر و رو کن

 که بی تو دلخوشیهامم گناهه

خودت باش  و من و دیوانگی هام

 فقط با تو دل من روبراهه

 بذار باور کنم اینو که با عشق

حقیقت میشه  تو افسانه باشه

 میشه افسانه هارو زندگی کرد

 اگه حق با من دیوانه باشه

خدا مارو برای هم نمی خواست

 فقط می خواست هم و فهمیده باشیم

بدونیم نیمه ی ما مال ما نیست

 فقط خواست نیمه مون رو دیده باشیم

 تمام لحظه های این تب تلخ

 خدا از حسرت ما باخبر بود

خودش مارو برای هم نمی خواست

 خودت دیدی دعامون بی اثر بود

چه سخته مال هم باشیم و بی هم

 می بینم می ری و می بینی میرم

 تو وقتی هستی اما دوری از من

 نه میشه زنده باشم نه بمیرم

 نمی گم دلخور از تقدیرم اما

 تو می دونی چقدر دلگیره این عشق

فقط چون دیر باید می رسیدیم

 داره رو دست ما می میره این عشق

 تموم لحظه ای این تب تلخ

 خدا از حسرت ما باخبر بود

 خودش مارو برای هم نمی خواست

 خودت دیدی دعامون بی اثر بود

تو چشمات مال من نیست و...

 نگات دنبال من نیست و...

چشاتو دزدکی دیدم

 تو قهوه ات فال من نیست و..

 نمی دونی دیگه حالی توی احوال من نیست و ..

نمی دونی...

 تو از من دلخوری اما ..

 اینا اشکال من نیست و...

از اون وقتی که هیچ گوشی  دیگه اشغال من نیست و..

 نه تو نه هیچ کس دیگه تو استقبال من نیست و..

 نمی دونی...

تو قلب تو دیگه جایی واسه امثال من نیست و..

یه ذره دلخوشی حتی توی  اقبال من نیست و..

 بهارش اینجوری باشه ! نه ..امسال سال من نیست و..

 نمی دونی...

بعد رفتنت عزیزم بس که تنهایی کشیدم

قامتم خمیده از بس عشقتو به دوش کشیدم

تو غم بی همزبونی هی می کشتم لحظه هامو

روی برگه های شعرم خالی کردم عقده هامو

 خاطرت جمع هر جا باشی توی غربت یه کسی  هست

خاطراتت زندگیشه اون غریبه خاطرت هست!

اونکه تو هفت آسمونش یه ستاره هم نداره

اون منم که دلخوشیشه گل من کسی رو داره

مثل دیگرون نبودم سر راهتو نبستم

میدونستم نمیایو چشم به جاده ها نشستم

 خاطرت جمع تو دل من تو حسابت پاکه پاکه

 این خطای دل من بود اونکه افتاده به خاکت

تو روزایی که نبودی نمیدونی چی کشیدم

 صبح تا شب زخم زبون از هر غریبه ای شنیدم

گل من سرت سلامت تو که خوش باشی غمم نیست

 این همیشه آِرزومه پس دلیل ماتمم نیست

دیگه از گریه گذشته به جنون کشیده کارم

 تو که خوشبختی عزیزم دیگه غصه ای ندارم

تنها نرو این راه رفتن نیست

دنیای تو چیزی بجز من نیست

 تو از خودت چیزی نمی دونی

 تنها نرو تنها نمی تونی

میری که با فکر تو تنها شم

می ری که همدرد خودم باشم

تو آخر راهو نمی دونی

 تنها نرو تنها نمی تونی

 من حال این روزاتو می دونم

چیزی نگو چشماتو می خونم

 این جاده تا وقتی نفس داره

 چشماشو از تو برنمی داره

 من از هوای جاده دلگیرم

 از فکرشم دلشوره می گیرم

 این آینه تو فکر شکستن نیست

 باور نکن این صورت من نیست

دستامو با احساس تو بستم

 من بی نهایت با تو همدستم

 تا جاده می ره سمت بیراهه

 نگاه کن منو این آخرین راهه

آی به گوشش برسونید کسی جز من نمی تونه کوله بار غصه هاشو روی دوشش بکشونه

این همه پیغومو پسغوم می فرستم که بدونه داره دلواپسی دنیامو به آتیش می کشونه

من که جاشو پر نکردم شاید اصلا نمی دونه آی به گوشش برسونید یکی اینجا نگرونه

نمی تونم بی تفاوت رو گذشته پا بذارم اونکه پاره ی تنم بود چطوری تنها بذارم؟

دلامون تنگه واسه هم

بیا دلهارو یکی کن

میشکنم اگه نباشی

بیا با من زندگی کن

نذار از هجوم بی تو زندگی کردن بترسم

شوق دیدنت دلیله اگه بی تو زنده هستم

ترس بی تو زنده موندن همه دنیامو گرفته

 شکل کابوس شده هر شب هنوز از خوابم نرفته

نذار این وحشت منحوس همه دنیامو بگیره

همین امروز من و دریاب واسه فردا خیلی دیره

فصل ما فصل غروبه غم تو سینه مشت می کوبه

 حسرت تو دردی کهنه است اما یاد تو چه خوبه

چه خوبه درد کشیدن واسه قلبی که صبوره

اگه بشکنیش هزار بار ولی بازم پر غروره

نگو جاده های دیدار تا همیشه بی عبوره

دلخوشیم تو شهر ظلمت به تو و یه ذره نوره

...................

دل من حالش خوشه       اصلا بلد نیست بگیره

ولی خیلی تنگ میشه        گاهی می ترسم بمیره

اما بازم به خودش میادو سوسو میزنه

باز حیاط خلوت سینمو جارو می زنه

می گمش تا کی می خوای عاشق بشی و  بشکنی؟؟

به روی خودش نمیاره می پرسه با منی؟!!!

با کی ام؟ با تو  عاشق پیشه ی سربه هوا

با تو  دیوونه ی دربدر و بی سرو پا

با تو که هر چی دارم می کشم از دست توه

با تو که هرجا میرم اسیر دربست توه

کی می خوای دست از سر آبروی من برداری؟

 کی می خوای عقلی که دزدیدی سر جاش بذاری؟

کی می خوای بزرگ بشی سنگین بشینی سر جات

سربه راه بشی و  دنیارو نذاری زیر پات

دل من حالش خوشه ..اصلا بلد نیست بگیره

ولی خیلی تنگ میشه ...گاهی میترسم بمیره.....

گاهی می ترسم بمیره.......

تو رو از خاطرم برده     تب تلخ فراموشی

دارم خو می کنم با این            فراموشی و خاموشی

 چرا چشم دلم کوره                               عصای رفتنم سسته

کدوم موج پریشونی                                     تو رو از ذهن من شسته

خدایا فاصله ات تا من                                              خودت گفتی که کوتاهه

از اینجا که من ایستاده ام                                               چقدر تا آسمون راهه

من از تکرار بیزارم                                                           از این لبخند پژمرده

از این احساس یاسی که                                                  تو رو از خاطرم برده

به تاریکی گرفتارم                                                  شبم گم کرده مهتاب و

بگیر از چشمهای کورم                                        عذاب کهنه ی خواب و

چرا گریه ام نمی گیره                                   مگه قلب من از سنگه

خدایا من کجا می رم؟                                  کجای جاده  دلتنگه

می خوام عاشق بشم                    اما تب دنیا نمیذاره

 سر راه بهشت من       درخت سیب میکاره

نذار که سفره ی دلت پیش غریبه وا بشه
این بغض نشکسته باید سهم خود خدا بشه
پا به دنیای فرشته ها بذار
 دنیای فرشته ها حقیقته
واسه تو که بوی آسمون میدی
گم شدن تو زندگی مصیبته
آخرین نشونه ی رسیدنی
که واسه همیشه بی نشون میشی
 پا رو مخمل ستاره ها بذار
داری همسایه ی آسمون میشی
وارث نجیب زخم های درشت
طاقت دلای پرپر نداری
 سرتو رو شونه های من بذار
وقتی عاشقی و سنگر نداری

نشون بی نشون من به قلب آسمون بزن

تا مردم از روی زمین ستارتو نشون بدن

فصل بارونی بیشه
                      رنگ چشماته همیشه
                                                  حس تازه بودن من
                                                                              بی نگاه تو نمیشه
 اگه دیروز اگه فردا
                      اگه با هم اگه تنها
                                            با توام خود خود تو
                                                                         اگه حتی توی دنیا
نه می افتم به پای تو
                           نه میمیری برای من
                                                   همیشه رد پات پیداست
                                                                                    کنار رد پای من
 کاش دوباره بودن من
                           رنگ بودن تو باشه
                                                     که در بسته قلبم
                                                                             باز با دستهای تو وا شه
تو مثل شبهای مهتابی و بارونی
                                        وقتی که نباشی دلگیرم و می دونی
 حرفهای دلم رو
                   با اشک تو می گفتم
                                            بارون که می باره
                                                              باز یاد تو می افتم
 از غم من و غم  تو
                           تب من و تب تو
                                                همه بی خبرند
از دل من و دل تو
                      شب من و شب تو
                                                 همه بی خبرند

دیگه وقت رفتنه
کسی حرف نمیزنه

صدای قلب منه                 که سکوتو می شکنه...........

توی ذهن و خاطرم همیشه می مونی

بدون که من بی تو میرم و میمیرم

فقط با مردنم من آروم میگیرم

بذار یه بار دیگه من تو رو ببینم

برات گریه کنم ....

داری می ری تو از کنارم

من که جز تو کسی رو ندارم

 من می مونم  پای قرارم

حتی نیستی تو در کنارم

داری میری برای همیشه

بی تو بودن نه نمیشه

 مثل من عاشقت کی میشه               که بمونه واست همیشه...........

دوباره خزون اومد نم نم بارون می زنه به صورتم

بوی خاک و نم کوچه می گه هنوز دیوونتم

رعدو برق فهمیده انگار زندگیم شده غم انگیز

دستهای کی و گرفتی زیر بارونای پاییز؟؟

می خوام اینجا با تو باشم

زیر بارونا دوباره

ولی افسوس نه تو هستی...نه دیگه بارون می باره

خزونم داره میره نموند برگی روی درختا

من هنوز منتظرم توی جاده تک و تنها

 دیگه بارون نمی باره

توی جاده پر برفه

 به خدای آسمونا عشقت از یادم نرفته

می خوام اینجا با تو باشم

 زیر برف و باد و بارون

 نیایی با خاطراتت سر میذارم به بیابون

چقدر سخته که عشقت روبروت باشه نتونی هم صداش باشی

چقدر سخته که یک دنیا بها باشی  نتونی دیگه رها باشی

چقدر سخته که بارونی بشی هر شب نتونی آسمون باشی

چقدر سخته که زندونی بمونی بی در و دیوار نتونی همزبون باشی

چه بدبخته قناری که بخونه اما رویاش حس بیرونه

 چه بدبخته گلی که مونده تو گلدون غمش یک قطره بارونه

چقدر سخته که چشمات رنگ غم باشه ولی ظاهر پر از خنده 

چقدر سخته که عشقت آسمون باشه ولی آسون بگن چنده

چقدر سخته کلامت ساده پرپر شه نتونی ناجیش باشی

چقدر سخته که رفتن راه آخر شه نتونی راهیش باشی

چقدر سخته تو خونت عین مهمون شی بپوسی خسته ویرون شی

چقدر سخته دلت پر باشه ساکت شی ولی تو سینه داغون شی

چقدر سخته که یک دنیا صدا باشی ولی از صحنه خوندن جدا باشی

چقدر سخته که نزدیک خدا باشی ولی غرق ادا باشی