تو رو از خاطرم برده     تب تلخ فراموشی

دارم خو می کنم با این            فراموشی و خاموشی

 چرا چشم دلم کوره                               عصای رفتنم سسته

کدوم موج پریشونی                                     تو رو از ذهن من شسته

خدایا فاصله ات تا من                                              خودت گفتی که کوتاهه

از اینجا که من ایستاده ام                                               چقدر تا آسمون راهه

من از تکرار بیزارم                                                           از این لبخند پژمرده

از این احساس یاسی که                                                  تو رو از خاطرم برده

به تاریکی گرفتارم                                                  شبم گم کرده مهتاب و

بگیر از چشمهای کورم                                        عذاب کهنه ی خواب و

چرا گریه ام نمی گیره                                   مگه قلب من از سنگه

خدایا من کجا می رم؟                                  کجای جاده  دلتنگه

می خوام عاشق بشم                    اما تب دنیا نمیذاره

 سر راه بهشت من       درخت سیب میکاره

نذار که سفره ی دلت پیش غریبه وا بشه
این بغض نشکسته باید سهم خود خدا بشه
پا به دنیای فرشته ها بذار
 دنیای فرشته ها حقیقته
واسه تو که بوی آسمون میدی
گم شدن تو زندگی مصیبته
آخرین نشونه ی رسیدنی
که واسه همیشه بی نشون میشی
 پا رو مخمل ستاره ها بذار
داری همسایه ی آسمون میشی
وارث نجیب زخم های درشت
طاقت دلای پرپر نداری
 سرتو رو شونه های من بذار
وقتی عاشقی و سنگر نداری

نشون بی نشون من به قلب آسمون بزن

تا مردم از روی زمین ستارتو نشون بدن

فصل بارونی بیشه
                      رنگ چشماته همیشه
                                                  حس تازه بودن من
                                                                              بی نگاه تو نمیشه
 اگه دیروز اگه فردا
                      اگه با هم اگه تنها
                                            با توام خود خود تو
                                                                         اگه حتی توی دنیا
نه می افتم به پای تو
                           نه میمیری برای من
                                                   همیشه رد پات پیداست
                                                                                    کنار رد پای من
 کاش دوباره بودن من
                           رنگ بودن تو باشه
                                                     که در بسته قلبم
                                                                             باز با دستهای تو وا شه
تو مثل شبهای مهتابی و بارونی
                                        وقتی که نباشی دلگیرم و می دونی
 حرفهای دلم رو
                   با اشک تو می گفتم
                                            بارون که می باره
                                                              باز یاد تو می افتم
 از غم من و غم  تو
                           تب من و تب تو
                                                همه بی خبرند
از دل من و دل تو
                      شب من و شب تو
                                                 همه بی خبرند

دیگه وقت رفتنه
کسی حرف نمیزنه

صدای قلب منه                 که سکوتو می شکنه...........

توی ذهن و خاطرم همیشه می مونی

بدون که من بی تو میرم و میمیرم

فقط با مردنم من آروم میگیرم

بذار یه بار دیگه من تو رو ببینم

برات گریه کنم ....

داری می ری تو از کنارم

من که جز تو کسی رو ندارم

 من می مونم  پای قرارم

حتی نیستی تو در کنارم

داری میری برای همیشه

بی تو بودن نه نمیشه

 مثل من عاشقت کی میشه               که بمونه واست همیشه...........

دوباره خزون اومد نم نم بارون می زنه به صورتم

بوی خاک و نم کوچه می گه هنوز دیوونتم

رعدو برق فهمیده انگار زندگیم شده غم انگیز

دستهای کی و گرفتی زیر بارونای پاییز؟؟

می خوام اینجا با تو باشم

زیر بارونا دوباره

ولی افسوس نه تو هستی...نه دیگه بارون می باره

خزونم داره میره نموند برگی روی درختا

من هنوز منتظرم توی جاده تک و تنها

 دیگه بارون نمی باره

توی جاده پر برفه

 به خدای آسمونا عشقت از یادم نرفته

می خوام اینجا با تو باشم

 زیر برف و باد و بارون

 نیایی با خاطراتت سر میذارم به بیابون

چقدر سخته که عشقت روبروت باشه نتونی هم صداش باشی

چقدر سخته که یک دنیا بها باشی  نتونی دیگه رها باشی

چقدر سخته که بارونی بشی هر شب نتونی آسمون باشی

چقدر سخته که زندونی بمونی بی در و دیوار نتونی همزبون باشی

چه بدبخته قناری که بخونه اما رویاش حس بیرونه

 چه بدبخته گلی که مونده تو گلدون غمش یک قطره بارونه

چقدر سخته که چشمات رنگ غم باشه ولی ظاهر پر از خنده 

چقدر سخته که عشقت آسمون باشه ولی آسون بگن چنده

چقدر سخته کلامت ساده پرپر شه نتونی ناجیش باشی

چقدر سخته که رفتن راه آخر شه نتونی راهیش باشی

چقدر سخته تو خونت عین مهمون شی بپوسی خسته ویرون شی

چقدر سخته دلت پر باشه ساکت شی ولی تو سینه داغون شی

چقدر سخته که یک دنیا صدا باشی ولی از صحنه خوندن جدا باشی

چقدر سخته که نزدیک خدا باشی ولی غرق ادا باشی